Category Fotografia

Miejsca matowe są spowodowane niedostatecznym przyleganiem papieru emulsją do powierzchni blachy lub szyby. Przyczyną tego mogą być bańki powietrza, które nie zostały dokładnie wywałkowane, zatłuszczenie powierzchni szyby łub blachy, niedostateczne zwilżenie tych powierzchni, zanieczyszczenia między papierem a blachą, mechaniczne uszkodzenia powierzchni szyby czy blachy. Przyczyną nieodskakiwania pozytywów od szyby, co się tak często zdarza, że należy odradzać suszenie na szybie, jest niedostatecznie czysta i gładka powierzchnia szklą. Załamania warstwy żelatyny mogą być spowodowane odrywaniem pozytywów na siłę przed ostatecznym ich wyschnięciem. Dotyczy to zarówno suszenia na szybie, jak na suszarce. Przegrzanie zaś pozytywów powoduje ich przesuszenie i łamliwość. Jeśli w tym stanie same nie odskakują, a delikatne próby podważenia nie przynoszą rezultatu, należy odbitki zmoczyć, zdjąć, blachę wyczyścić — i suszenie przeprowadzić od nowa.

Na fot. 42 mamy portret wykonany obiektywem krótkoogni- skowym z niewielkiej odległości. Widać na nim wyraźnie nadmierne przerysowanie nosa i przedniej części twarzy, natomiast uszy i dalej położone fragmenty głowy są nieproporcjonalnie małe. Dla porównania na fot. 43 przedstawiona jest ta sama osoba, ale fotografowana obiektywem długoogniskowym z dużo większej odległości. Wszystkie fragmenty twarzy oddane tu są według zupełnie innej perspektywy, dużo bliższej rzeczywistości.

Nieszczelność roletek migawki szczelinowej będzie powodowała przenikanie rozproszonego światła do wnętrza aparatu. Jeżeli będzie ono przenikało poza roletki migawki, np. przez nieszczelne marginesy zasłaniające brzegi roletek, wówczas ulegnie powolnemu zaświetleniu cala powierzchnia negatywu. Intensywność tego zaświetlenia będzie zresztą zależna od stopnia nieszczelności roletek oraz od tego, jak długo aparat pozostawał z odsłoniętym obiektywem.

Objawami przeterminowania materiałów światłoczułych jest zwiększenie ogólnego zadymienia, zmniejszenie kontrastów, wzrost ziarnistości i spadek czułości. W wypadku papierów fotograficznych na pierwsze miejsce wysuwa się zadymienie. Każda fabryka fotochemiczna podaje na opakowaniu swoich wyrobów tzw. datę ważności, nazywaną również datą ekspiracji. Obejmuje ona zazwyczaj okres co najmniej dwóch lat od momentu wyprodukowania błony przy założeniu, że ta ostatnia jest przechowywana w odpowiednich warunkach. Po upływie tej daty właściwości błony mogą wykazywać pewne odchylenia od normy i fabryka nie bierze już więcej odpowiedzialności za swój wyrób.

Na powiększeniu z błony małoobrazkowej w jednym lub kilku miejscach występują, koncentryczne nieregularne pierścienie składające się z zamkniętych na przemian jaśniejszych i ciemniejszych linii (fot. 83). Zjawisko to najwyraźniej można zaobserwować na ciemnych partiach pozytywu. Niektórzy zjawisko to nazywają również „morą”, a należałoby je raczej nazwać zmorą. Zmorą błony małoobrazkowej.

Przy wykonaniu powiększeń z dobrego negatywu wychodzą nam one zbyt miękkie, mdłe i szare albo odwrotnie – kontrastowe i pozbawione szczegółów' w światłach i cieniach. Jeżeli negatyw został prawidłowo naświetlony i wywołany, czyli kiedy możemy o nim powiedzieć, że jest dobry, wówczas odchylenia w charakterze pozytywów', o których była mowa nieco W’yżej, spowmdowane są błędami w doborze gradacji papieru fotograficznego.

Podane poniżej uwagi odnoszą się w równym stopniu do elektronowych lamp błyskowych, jak i do lamp spaleniowych. Błędy polegające na nierównomiernym naświetleniu negatywu lub też naświetleniu jedynie jego fragmentu omówione już były na str. 33. Typowym błędem związanym z wadliwym określeniem warunków ekspozycji będzie niedoświetlenie lub też prześwietlenie zdjęć wykonywanych przy użyciu światła błyskowego.

Na zdjęciu przy kilkakrotnym powiększeniu występuje wyraźna struktura ziarnista. Obraz nie jest jednorodny, lecz zbudowany z olbrzymiej ilości ciemnych drobnych punkcików.

Pośrodku negatywu na błonie zwojowej lub trochę z boku występuje regularna, okrągła i ciemna plama o średnicy ok. 1 cm. Czasem mogą być nawet dwie takie plamy: od plam mogą też ciągnąć się wzdłuż błony nieco jaśniejsze pasy tej samej co plamy szerokości.

Kiedy chcemy, aby nasze zdjęcie było niezwykłe, to właśnie dym, może być wspaniałym tematem do fotografowania. Często zdarza się, iż zdjęcia, których tematem jest dym, są tak naprawdę zlepkiem dwóch fotografii, gdzie najpierw uwiecznia się dym, a dopiero później dopasowuje do niego obiekt o odpowiednim kształcie. Złączenie dwóch oddzielnych fotografii to kwestia użycia programu do przerabiania zdjęć np. Photoshopa. Aby wykonać takie zadymione zdjęcie, zacznijmy od przywieszenia czarnego materiału, który posłuży nam jako tło. Ustawmy również kadzidełko ok. 30 cm od tylnej ściany, ale nie zapalajmy go od razu. Nocną lampkę ustawmy po prawej lub lewej stronie, skierowaną na końcówkę kadzidełka. Po drugiej stronie ok...